Saya tak kisah Lin...

Awak,

Ingat lagi tak masa kecik-kecik dulu?

Masa tu kita kat tadika lagi. Masing-masing muka hingusan. Jentik telinga sikit pun dah boleh menangis. Apa lagi kalau kena marah dengan cikgu.

Ingat lagi tak, masa tu saya nakal sangat. Kerja saya memang buli budak lain. Masa tu budak-budak pakai nak pakai pemadam yang ada gambar bendera negara. Tapi bila dapat kat saya, saya conteng ja pemadam diorang. Terus buruk jadinya pemadam baru diorang. Lepas tu, sewaktu masa rehat, saya memang suka sangat kejar takut-takutkan budak lain. Saya cakap kat tangan saya ada taik kucing, lepas tu saya kejar budak-budak lain sampai diorang semua semput. Ish jahat jugak ye saya.

Saya ingat lagi kali pertama saya jumpa awak. Masa tu saya tengah nak pau makanan budak-budak dalam kelas. Ramai yang mengelakkan diri diorang daripada saya. Ada yang buat-buat nak ke toilet padahal mulut penuh dengan nasi lemak 50sen. Ada yang tengah minum air sirap 10sen dalam plastik, tiba-tiba teguk semua air sirap diorang sebab taknak bagi saya pau. Dah tu tercekik. Padan muke. kuikuikui. Lepas tu saya nampak awak tengah makan aiskrim pelangi Paddle Pop.

Ok memang sedap.

Saya pun datang dengan muka macam ahli kongsi gelak nak pau awak..

Saya pandang awak, tepat ke mata dan jari saya menunjuk ke arah aiskrim awak.

Awak pandang saya semula. Muka awak lansung tak berubah. Lagi-lagi dengan tocang kat kepala awak. Awak tak ubah macam Doralin. Dah la bila saya tengok name tag awak, nama awak "Noralin". Nama saya pula Dol Aiman. Time tu rambut kat kepala saya ni lurus ke macam kepada cendawan. Saya rasa macam seekor Doraemon berjumpa dengan seekor Doralin yang comel.

Saya terus menunjuk-nunjuk kat aiskrim kat tangan awak. Tapi awak tak lari pula macam budak-budak lain, malah awak cakap..

"Ambik la cikit. Saye tak kisah.."

Erk! Awaklah orang pertama yang cakap macamtu. Takpelah, tiba-tiba saya rasa jahat sangat nak pau awak. Saya terus blah ke toilet konon-kononnya gastrik datang tiba-tiba.

Balik je dari tadika, saya cerita kat nenek tentang awak. Nenek cuma tergelak sambil mengunyah sirih dan suruh saya jangan buat nakal kat tadika lagi. Hehe.

Kalaulah ibu dan ayah masih ada, mesti diorang pun suruh saya jangan nakal-nakal juge.....

**********

Sekarang umur saya dah 13 tahun. Dah tingkatan dua time tu. Saya masuk sekolah menengah awal setahun daripada kebanyakan pelajar lain sebab saya lulus PTS time tu. Kiranya saya lompat dari darjah 3 terus ke darjah 5 aa..

Satu petang tu, saya tengok pelajar form 1 yang mendaftar pada hari pertama sekolah. Semua kena gantung name tag sementara kaler kuning. Saya pun pergi la usha-usha muka budak-budak baru ni memandangkan time tu waktu rehat. Kantin sekolah time tu memang sibuk. Semua dok beratur nak beli makanan la, air la. Hmm bosan. Dah la crowded. Saya pun blah dari kantin dengan mengharungi manusia-manusia yang sangat ramai tu.

PANG!

Alamak, saya terlanggar someone. Habis jatuh makanan dia. Saya pula time tu dah jadi baik sikit la kan, terus pungut balik pinggan dia. Tapi pinggan je la sebab nasi dia semua dah jatuh ke lantai. Saya bangun nak hulurkan pinggan kat dia lalu terpandang name tag dia.

"Noralin".......

"Er...Dol Aiman?"

"A'ah. Sorry pasal makanan ni.."

"Takpe. Saya tak kisah.."

Awak punya rambut masih bertocang.  Haha. Tak sangka betul dapat jumpa awak balik.

Sejak dari hari tu kita jadi kawan, kemudiannya kawan baik. Walaupun kita lain-lain batch, tapi umur kita sama. Saya cite kat nenek saya pasal awak. Dia gembira dapat tahu yang saya dah jumpa balik kawan lama saya.

Walaupun umur saya dah makin tua, tapi saya masih suka buli orang. Haha adoiii. Awak bawak makanan sikit je, saya nak pau lagi. Nampak pensel picit awak banyak yang bentuk menarik, saya mintak. Tapi saya tak mampu nak buli awak lama-lama sangat, sebab awak mesti cakap....

"Takpe, ambil la, saya tak kisah.." sambil tersenyum manis dengan air muka lansung tak macam kena buli.

Adeh. Rasa bersalah pulak sikit=p

**********

Sekarang saya dah kat UK. Nakal-nakal saya, dapat jugak tajaan penuh untuk sambung study ke luar negara. Alhamdulillah. Saya gembira sangat sebab masa ibu dan ayah masih ada dulu, saya selalu cakap kat diorang...

"Mama, Papa, Aiman nak pegi luar negare jugakk.."

Tahun pertama saya di luar negara tu, boleh tahan jugak homesick, lagi-lagi nenek dah makin tua. Risau saya kat nenek. Time tu jugak, kita masih berkawan baik. Bagi saya, selain daripada nenek, awaklah orang yang saya paling hargai. Kalau ada apa-apa yang saya cerita kat nenek, kebanyakannya saya cerita kat awak juga. Selesa berborak dengan awak sebab awak paham saya ni macamana. Nenek saya pun dah kenal awak. Nenek suruh saya belajar tinggi-tinggi, nanti boleh jaga awak. Tapi nenek, saya niat ikhlas nak kawan je dengan dia nenek. Perkara lain biarlah Dia yang tentukan:)

Satu hari tu, saya gembira sangat. Bila saya online je Skype, awak terus call. Awak cakap awak dapat sambung study ke university saya juga di UK. Kiranya awak akan jadi junior saya lagi. Hehehe. Wah, rindu betul saya kat awak, tapi saya mana reti nak cakap saya rindu kat orang ni. Selama ni saya buli awak, saya juga akan rasa bersalah bila awak cakap awak tak kisah, tapi saya tak pernah minta maaf.

"Belanja pizza!"

"Jom, tak kisah je..."

"Nak ice cappucino sikit!"

"Nah. Amik la sikit..."

Ngehngehngehhh....Saya memang masih kuat pau orang lagi=p



Pada masa tu, walaupun hidup kita dua-dua sibuk dengan pelajaran, tapi bila ada masa lapang hujung minggu, kita selalu juga chat kat ym. Takpun kita keluar jalan-jalan dengan member lain juga. Awak seorang yang ceria, tapi kadang-kadang lurus bendul awak mengalahkan budak nerd yang asyik bawak buku setebal tiga belas inci.

Apa-apapun, saya nak cakap kat sini yang saya selesa sangat berkawan baik dengan awak. Saya cakap kat sini sebab saya tahu saya tak reti nak cakap kat luar.

**********

Cuti summer tahun tu, kita dah plan nak travel ke US kan? Saya gembira juga sebab dulu asyik tengok New York City kat dalam TV je, tapi kali ni dapat tengok dengan mata sendiri. Lagi-lagi bila dalam ramai-ramai yang join trip tu, awak ada join sekali. Sangat beria-ia awak nak ikut yaaa?

Hehehee. Ada la orang saya nak buli nanti:D

Cuaca kat NYC hari tu memang panas. Saya paksa awak ikut saya ke sebuah kedai souvenir. Saya cakap je saya nak beli baju untuk nenek saya, tapi sebenarnya saya nak belikan untuk awak. Hehe. Ye la, dari kecik saya asyik pau awak je. Kali ni nak juga bagi something kat awak.

Sewaktu saya sedang sibuk memilih baju yang cantik, awak lansung tak kisah mengikut belakang saya walaupun awak tak ada apa-apa nak beli. Haa! Saya dah jumpa satu baju "I LOVE NY" yang cantik. Saya pusing ke belakang nak tanya pandapat awak...

Awak. Awak?

Saya terdiam. Kaget. Awak terbaring dalam kedai tersebut. Pengsan. Wajah awak kuning semacam.

Awak, bangunlah... Saya tak sempat nak balas jasa awak lagi.

Lin...Cantik tak baju ni? Saya nak beli untuk awak ni.... Jawablah....

**********

"Miss Noralin is suffering from a liver disease, and actually she's still at the acute stage. However, things might get worse as she's quickly progressing to severe stage and she'll eventually need a donor.."

Saya ingat lagi tu la kata-kata Incik Doktor kat saya kat luar bilik ICU. Mula-mula saya amat risau, takut awak tak akan jumpa penderma hati.. Tapi syukur, pembedahan awak akhirnya berjaya. Bahagian hati awak yang rosak dah diganti dengan bahagian hati lain yang elok.

Saya tanya awak kenapa rahsiakan benda ni dari saya?
Awak cakap, awak taknak sesiapa tahu. Takut diorang jauhkan diri dari awak.
Awak salah Lin.. Tiada yang akan jauhkan diri dari awak.
Kemudian awak pula bermati-matian nak tahu sapa yang menderma sebahagian hati tu kepada awak.

Saya tahu dan kenal orangnya, tapi tak mampu nak bagitahu kat Lin.

Ni lah kali pertama saya nak cakap perkara sama yang awak selalu cakap kat saya...
Tapi, saya cuma mampu cakap dalam hati.....

"Ambik je lah. Saya tak kisah..."
 

 
Dulu saya cuma ada Mama, Papa, dan Nenek. Kemudian Mama dan Papa pergi, tinggal Nenek. Kemudian awak pula muncul. Saya tak sanggup hilang kawan baik saya macam tu saja. Ambil lah. Saya tak kisah Lin.